ร็องเง็ง เป็นการรำที่ผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมยุโรปและเอเชียเข้าด้วยกัน ประกอบด้วยเครื่องดนตรีไวโอลิน(ซอ)ของฝรั่ง รำมะนาของอาหรับ ฆ้องของจีน รวมกันในบทเพลงปันตุน ในภาษามลายู
ร็องแง็ง เข้าสู่เกาะลันตาเป็นแห่งแรกในฝั่งทะเลตะวันตก โดยผ่านคนเดินทางชาวมลายู ชื่อ โต๊ะบูกาเส็ม ซึ่งเป็นนักดนตรีสีซอมาจากเมืองเกาะ (ปีนัง) และได้เผยแพร่ให้คนเกาะลันตาที่สนใจ จากนั้นมีการไปฝึกท่ารำมาจากเมืองเกาะ และได้ถ่ายทอดให้ผู้สนใจได้ฝึกต่อ ระยะแรกยังคงใช้เพลงแบบเดิม คือ ขับแขก ต่อมาได้มีการปรับเปลี่ยนใหม่เป็น ร็องแง็งตันหยง ซึ่งใช้เนื้อร้องเป็นภาษาไทย แต่จังหวะและทำนองยังเหมือนเดิม ต่อมามีการคิดประดิษฐ์ท่ารำใหม่ๆ เช่น ปารีหาดยาว, ยาโงง, ซินาโดง,สร้อยระกำ เป็นต้น
ปัจจุบันร็องแง็งเกาะลันตา ยังมีในกลุ่มบ้านสังกาอู้และบ้านคลองดาว ต.หลังสอด ยังคงสืบทอดบทเพลงแห่งวัฒนธรรมนี้อยู่ และจากวันเวลาที่ร็องแง็งเข้าสู่เกาะลันตาจนถึงบัดนี้ ก็นับไม่น้อยกว่า 100 ปีเช่นกัน